Vandaag rijden we naar de westelijke buitenwijken van Bulawayo. Er staan duizenden kleine huisjes, gebouwd door de blanke regering van voor de onafhankelijkheid. Zo te zien waren ze niet genereus met het uitdelen van ruimte. De grootte van de huisjes begint bij 12m2. De stad was voor de blanken. De zwarten komen er alleen om te werken. In het centrum mochten de zwarten niet op de stoep lopen of een bank binnengaan! Moet je voorstellen, in Zimbabwe, een afrikaans land! De onafhankelijkheid, de afschaffing van het blanke overheidssysteem (met alleen blanken erin!) is nog maar sinds 1980 van kracht. Je begrijpt dat er nog wel veel scheve verhoudingen tussen zwart en blank zijn.
In ieder geval zien de huisjes er erg schattig uit. In bijna alle tuintjes staat eigen verbouwde groente en fruitbomen, citroen, mango, papaya, sinasappel en nog veel meer. Op straat zien we heel veel kinderen spelen, vrouwen zitten voor hun huisjes gezellig te praten, doen de was of verkopen iets uit hun groentetuin.
Maar helaas... als we met de locale vrijwilligers Tabith en ms. Zulu enkele huisjes binnengaan zien we een andere werkelijkheid. De sporen van aids zijn vooral achter de muren van de huisjes te zien. Bij het eerste huis wordt echter verheugd gereageerd. De client die we bezoeken kan weer lopen. Door goed medicatiegebruik is hij hersteld van veel van zijn klachten. Wel is hij zijn inkomen kwijt en kan hij het schoolgeld van zijn kinderen niet betalen.
Als we door de straten rijden vertelt ms. Zulu: "Hier woont een moeder alleen, haar man is overleden aan aids en haar zus ook. Zij heeft nu de zorg voor haar kinderen en die van haar zus. Daar wonen aidswezen en daar", ze wijst de spelende kinderen op straat aan: "Er is geen groepje waar geen aidswezen tussen zitten".
Geen opmerkingen:
Een reactie posten