We kunnen het niet laten om weer over de Zimbabwaanse economische crisis te beginnen. We horen steeds meer verhalen die te bizar zijn om niet te vermelden. In 2008 was de inflatie zo erg dat de prijzen maar liefst VIER keer per dag stegen! Iemand uit het bestuur van Christ's Hope vertelde ons hoe hij een auto-onderdeel nodig had en de garage belde om de prijs te vragen. Toen hij 45 minuten later in de garage kwam, was de prijs alweer veranderd. Geld bewaren had geen zin, want de volgende dag zou de waarde gehalveerd zijn. Dus als je wat wilde kopen ging je eerst pinnen en dan direct door naar de winkel om het uit te geven. De stapels biljetten die je nodig had om iets te kopen werd steeds groter. Iemand vertelde ons dat hij een keer ging pinnen en de grote hoeveelheid biljetten niet meer vast kon houden. Hij trok zijn jas uit en laadde zijn jas vol met stapels biljetten om zo alles te kunnen dragen. Zo liep hij met een jas vol geld over straat. Op een gegeven moment raakte de betaalautomaten buiten werking omdat ze de grote hoeveelheden biljetten niet meer aankonden.
Hoewel de prijzen enorm stegen, stegen de salarissen nauwelijks. Iemand vertelde ons dat zijn maandsalaris net genoeg was om voor vijf dagen de buskaartjes naar zijn werk te betalen. Veel mensen namen ontslag omdat de reiskosten naar hun werk hoger waren dan wat ze op een dag verdienden. Voedsel werd schaars. De winkels waren leeg en ook benzine was nergens meer te verkrijgen. Veel mensen gingen over de grens hun eten en benzine kopen. Als je geluk had kon je via via aan voedsel komen. Iedereen had honger, ook de rijken. Je kon in nog zo'n groot huis wonen met een zwembad in de tuin en een glimmende BMW, dan nog had je geen eten in huis en geen benzine voor je auto. 's Ochtends wist je niet hoe je die dag aan eten moest komen en vaak had je maar 1 maaltijd per dag. Vroeger kon je voor 1 zimbabwaanse dollar een brood en een pak melk kopen. Later kostte hetzelfde voedsel miljoenen dollars!
Deze bizarre situatie duurde zo'n 2,5 jaar. Als we de mensen vragen hoe ze het overleefd hebben dan zeggen ze vaak dat ze zelf ook niet weten hoe ze het gered hebben. De Zimbabwanen lachen om de economische crisis in Europa. Het stelt niets voor met wat zij meegemaakt hebben! De crisis kwam ten einde toen in februari 2009 de US dollar en Zuid-Afrikaanse rand ingevoerd werd als wettig betaalmiddel. Nog steeds zijn de voedselprijzen zeer hoog in verhouding tot het gemiddelde salaris, maar er is in ieder geval weer eten.

Geen opmerkingen:
Een reactie posten