maandag 22 augustus 2011
De laatste dag
zondag 21 augustus 2011
Leven in West-Bulawayo
Vandaag rijden we naar de westelijke buitenwijken van Bulawayo. Er staan duizenden kleine huisjes, gebouwd door de blanke regering van voor de onafhankelijkheid. Zo te zien waren ze niet genereus met het uitdelen van ruimte. De grootte van de huisjes begint bij 12m2. De stad was voor de blanken. De zwarten komen er alleen om te werken. In het centrum mochten de zwarten niet op de stoep lopen of een bank binnengaan! Moet je voorstellen, in Zimbabwe, een afrikaans land! De onafhankelijkheid, de afschaffing van het blanke overheidssysteem (met alleen blanken erin!) is nog maar sinds 1980 van kracht. Je begrijpt dat er nog wel veel scheve verhoudingen tussen zwart en blank zijn.
In ieder geval zien de huisjes er erg schattig uit. In bijna alle tuintjes staat eigen verbouwde groente en fruitbomen, citroen, mango, papaya, sinasappel en nog veel meer. Op straat zien we heel veel kinderen spelen, vrouwen zitten voor hun huisjes gezellig te praten, doen de was of verkopen iets uit hun groentetuin.
Maar helaas... als we met de locale vrijwilligers Tabith en ms. Zulu enkele huisjes binnengaan zien we een andere werkelijkheid. De sporen van aids zijn vooral achter de muren van de huisjes te zien. Bij het eerste huis wordt echter verheugd gereageerd. De client die we bezoeken kan weer lopen. Door goed medicatiegebruik is hij hersteld van veel van zijn klachten. Wel is hij zijn inkomen kwijt en kan hij het schoolgeld van zijn kinderen niet betalen.
Als we door de straten rijden vertelt ms. Zulu: "Hier woont een moeder alleen, haar man is overleden aan aids en haar zus ook. Zij heeft nu de zorg voor haar kinderen en die van haar zus. Daar wonen aidswezen en daar", ze wijst de spelende kinderen op straat aan: "Er is geen groepje waar geen aidswezen tussen zitten".
woensdag 17 augustus 2011
Hongerende miljonairs
We kunnen het niet laten om weer over de Zimbabwaanse economische crisis te beginnen. We horen steeds meer verhalen die te bizar zijn om niet te vermelden. In 2008 was de inflatie zo erg dat de prijzen maar liefst VIER keer per dag stegen! Iemand uit het bestuur van Christ's Hope vertelde ons hoe hij een auto-onderdeel nodig had en de garage belde om de prijs te vragen. Toen hij 45 minuten later in de garage kwam, was de prijs alweer veranderd. Geld bewaren had geen zin, want de volgende dag zou de waarde gehalveerd zijn. Dus als je wat wilde kopen ging je eerst pinnen en dan direct door naar de winkel om het uit te geven. De stapels biljetten die je nodig had om iets te kopen werd steeds groter. Iemand vertelde ons dat hij een keer ging pinnen en de grote hoeveelheid biljetten niet meer vast kon houden. Hij trok zijn jas uit en laadde zijn jas vol met stapels biljetten om zo alles te kunnen dragen. Zo liep hij met een jas vol geld over straat. Op een gegeven moment raakte de betaalautomaten buiten werking omdat ze de grote hoeveelheden biljetten niet meer aankonden.
Hoewel de prijzen enorm stegen, stegen de salarissen nauwelijks. Iemand vertelde ons dat zijn maandsalaris net genoeg was om voor vijf dagen de buskaartjes naar zijn werk te betalen. Veel mensen namen ontslag omdat de reiskosten naar hun werk hoger waren dan wat ze op een dag verdienden. Voedsel werd schaars. De winkels waren leeg en ook benzine was nergens meer te verkrijgen. Veel mensen gingen over de grens hun eten en benzine kopen. Als je geluk had kon je via via aan voedsel komen. Iedereen had honger, ook de rijken. Je kon in nog zo'n groot huis wonen met een zwembad in de tuin en een glimmende BMW, dan nog had je geen eten in huis en geen benzine voor je auto. 's Ochtends wist je niet hoe je die dag aan eten moest komen en vaak had je maar 1 maaltijd per dag. Vroeger kon je voor 1 zimbabwaanse dollar een brood en een pak melk kopen. Later kostte hetzelfde voedsel miljoenen dollars!
Deze bizarre situatie duurde zo'n 2,5 jaar. Als we de mensen vragen hoe ze het overleefd hebben dan zeggen ze vaak dat ze zelf ook niet weten hoe ze het gered hebben. De Zimbabwanen lachen om de economische crisis in Europa. Het stelt niets voor met wat zij meegemaakt hebben! De crisis kwam ten einde toen in februari 2009 de US dollar en Zuid-Afrikaanse rand ingevoerd werd als wettig betaalmiddel. Nog steeds zijn de voedselprijzen zeer hoog in verhouding tot het gemiddelde salaris, maar er is in ieder geval weer eten.
Watervallen, safari’s en krokodillenvlees
Hoewel Zimbabwe over het algemeen niet zo in trek is bij toeristen, bezit dit land wel enkele onbeschrijfelijk mooie scheppingswonderen! Afgelopen weekend hebben we dat met eigen ogen gezien. We kregen de gelegenheid om samen met een bestuurslid van Christ's Hope Zimbabwe en zijn vrouw mee te gaan naar de Victoria watervallen in het noorden van het land (ook wel amicaal "the Vic Falls" genoemd). De Victoriawatervallen zijn de grootste ter wereld. Op deze plek is de Zambesi rivier 1700 (!) meter breed (breder dan de Niagara watervallen) en stort zich met donderend geraas loodrecht in een meer dan 100 meter diep ravijn. Per minuut komt hier maar liefst 700.000 m3 water voorbij. Een adembenemend schouwspel waar we diep onder de indruk raakten van Gods scheppingskracht! Vanaf de berg tegenover de kloof waar de watervallen zich naar beneden storten werden we nat van de nevel en zagen we diverse regenbogen. Niet te beschrijven, zo mooi!
En dat was nog niet alles. De volgende dag bezochten we het Hwange Nationaal Park. Dit natuurreservaat strekt zich over meer dan 100 km uit en herbergt allerlei soorten dieren. We hebben hier een safari gedaan en zagen vanuit de auto in het wild de olifanten, giraffen, nijlpaarden, wildebeesten, impala's, stokstaartjes, zebra's, gnoe's, een leeuwin en een neushoorn en allerlei bijzondere vogels. Denk daar een uitgestrekte savanne en een mooie zonsondergang bij en het plaatje is compleet! Opnieuw raakten we diep onder de indruk van de mooie schepping! We verbleven in een lodge in het park en omdat we er maar geen genoeg van konden krijgen zijn we de volgende ochtend vroeg nog een keer door het park gereden en zagen we opnieuw allerlei soorten dieren. En dan te bedenken dat we maar een heel klein deel van het park hebben gezien.
Verder hebben we nog een krokodillenkwekerij bezocht, krokodillen geaaid en zelfs krokodillenvlees gegeten. En eerlijk gezegd smaakte dat niet eens zo slecht. Nu zijn we weer terug in Bulawayo en is de laatste week van onze vakantie ingegaan.
maandag 15 augustus 2011
Vic falls en Hwange national park
later meer...
donderdag 11 augustus 2011
Foto 2: Met Temba (directeur Christ's Hope) bezoeken we een oude blinde vrouw.
Foto 3: "onze" straat
Foto 4: Huisjes van mensen die we bezoeken.
Foto 5: Een van de kinderen die door aids geen ouders meer heeft
Foto 6: vruchten uit "onze" tuin.
woensdag 10 augustus 2011
Confrontatie met de gevolgen van aids
We zien de gevolgen van aids, verschrikkelijk. Drie mensen uit de zelfde familie wonen samen: een grootmoeder die niet voor haar beperkte zoon en kleindochter kan zorgen, een beperkte zoon die ook geen zorg kan bieden en een meisje van tien jaar...
Zo komen we deze dag bij meer families met soortgelijke verhalen, waar generaties missen als gevolg van aids. Kinderen worden opgevangen door een grootmoeder of door een oppas die dan soms ook ziek is vanwege aids. We reizen met de community leider door het gebied. Hij is pastor en partner van Christ's Hope. Hij vertelt dat er in dit gebied zo'n 100 weeskinderen zijn met allemaal dergelijke verhalen. Christ's Hope heeft hier al het een en ander in gedaan, maar er is veel meer nodig. Kunnen we hier een Ministry CarePoint opzetten? Als we weer thuis zijn hebben we veel om over na te denken…
maandag 8 augustus 2011
Ons dagelijks leven in Zimbabwe
geleden zijn er veel blanken weggetrokken toen het erg slecht ging met
Zimbabwe. Nu wonen de mensen veel meer gemixt door elkaar. Christ's
Hope kan dit huis voor een prikkie huren omdat de directeur bevriend
is met de landheer. Het dient nu als kantoor en vrijwilligershuis, en
zal in de toekomst ook ruimte kunnen bieden aan Choose to Wait
trainingen. Het huis is vroeger een prachtig landhuis geweest, wat we
nu nog goed kunnen zien aan de ruime opzet en de sierlijke ornamenten.
De enorme tuin bestaat uit terrassen, met verschillende (fruit)bomen
en muurtjes en een (helaas leegstaand) zwembad. Als het goed
onderhouden zou zijn, zou het een waar paradijsje zijn! We hebben goed
contact met onze buurmannen Israel en Trust. Zij verbouwen groente in
de tuin en leren ons hoe we deze kunnen bereiden, en welke vruchten
van de bomen we wel en niet kunnen eten. Ook dat klinkt haast als het
paradijs :)
Minder paradijselijk is de stroomuitval. Wegens gebrek aan
electriciteit worden de wijken van de stad om beurten voorzien van
stroom. In theorie zou dat betekenen dat we elke dag tussen 08.00 uur
en 14.00 uur geen stroom hebben, maar in de praktijk is het veel
onvoorspelbaarder. Aangezien we hier elektrisch koken, gebeurt het dus
wel eens dat we onze warme maaltijd moeten vervangen door een broodje
jam bij kaarslicht. (Het wordt hier al om 17.30 uur donker). Soms
vragen we aan Israel of Trust of ze water voor ons willen koken op hun
vuur zodat we toch koffie of thee kunnen maken. De mensen zijn hier
heel vriendelijk en gastvrij en het is erg makkelijk voor ons dat
iedereen goed Engels spreekt. Afgelopen zondag hebben we een lokale
kerkdienst bijgewoond en aanstaande zaterdag zijn we uitgenodigd voor
een echte Zimbabwaanse bruiloft!
vrijdag 5 augustus 2011
Einde van de training, start van nieuwe plannen.
om te zien hoe bemoedigd de deelnemers zijn en hoe ze vol vertrouwen
weer op pad gaan om duizenden jongeren in Choose to wait te
onderwijzen. Sander kan met een rugzak vol verhalen en getuigenissen
straks weer aan het werk voor Christ's Hope Nederland! Ook voor
Henrike zijn er mogelijkheden om iets voor Christ's Hope te doen. Ze
is gevraagd om illustraties te maken voor het nieuwe Choose to Wait
boek.
Verder hebben we vandaag een vergadering gehad met de staff van
Christ's Hope Zimbabwe. Het belangrijkste onderwerp was daarin het
oprichten van Ministry Care Points. Deze centra moeten een plek gaan
bieden aan kinderen die op wat voor manier dan ook getroffen zijn door
aids of de gevolgen daarvan. In plaats van kinderen op te nemen in een
kindertehuis, worden zijn bij familie ondergebracht en zal het centrum
hulp bieden voor voeding, scholing, bijbels onderwijs, en pastorale
zorg in gebieden waar nog geen dergelijke zorg is. Een ander
belangrijk punt is dat er gestart gaat worden met fondswerving in
Zimbabwe zelf. Dat is een heel vooruitstrevend plan maar gezien de
economie weer wat groeit en er ook een rijkere klasse is, is er
misschien meer mogelijk dan men denkt. Op die manier wordt Zimbabwe
ook minder afhankelijk van het westen!
Intussen leren we het land ook steeds beter kennen. We raken ook
gewend aan het feit dat regelmatig de electriciteit uitvalt (nu al
voor de 3e avond sinds we hier zijn). We houden van het heerlijke
klimaat, de gezellige Afrikaanse markt (zie foto) en de fruitbomen in
de tuin waar we zo vers fruit van kunnen plukken en eten. Maar het is
ook merkbaar dat er zwaar geleden is in de laatste economische crisis.
De inflatie was enkele jaren geleden zo hoog, dat een biljoen
ZImbabwaanse dollar haast niets waard was. Nu betaalt men hier alleen
nog in Amerikaanse dollars of in Zuid-Afrikaanse randen. We hebben van
iemand een biljet van 5.000.000.000 Zimbabwaanse dollars gekregen als
souvenir :)
