maandag 22 augustus 2011

De laatste dag

Onze reis zit er bijna op! Vanavond stappen we in het vliegtuig om morgenochtend op Schiphol te landen. We kijken terug op een waardevolle reis. Vanuit Johannesburg schrijven we deze laatste blog. (Nog even voor de duidelijkheid: de blog van gisteren is afgelopen woensdag al geschreven, maar omdat we toen geen internet hadden, is deze gisteren pas geplaatst.) 
 
Afgelopen donderdag was mijn (Henrike's) verjaardag. Als je je verjaardag zo ver van huis viert, dan verwacht je over het algemeen geen verjaardagspost. Mijn verbazing was dan ook groot toen Sander een verjaardagskaart tevoorschijn haalde die vrienden aan hem mee hadden gegeven. Wat leuk dat ze aan me hadden gedacht! Maar toen kwam er nog een kaart tevoorschijn, en nog een, en nog een... Op een gegeven moment besefte ik dat Sander hierachter zat. Uiteindelijk had ik maar liefst twintig kaarten had van allemaal mensen die me dierbaar zijn. Wat een superleuke verrassing! Iedereen die een kaartje heeft gestuurd, heel erg bedankt! (En natuurlijk dank aan Sander!)
 
Om mijn verjaardag te vieren hebben we het nationaal park "Matopos" bezocht. Een schitterend natuurgebied vol met bizarre rotsformaties(zie foto's). Op sommige plekken lijken de enorme rotsblokken wankel opeengestapeld te zijn. Er is echter geen mensenhand aan te pas gekomen en de rotsen vallen niet om. Bovendien hebben de rotsen allerlei verschillende kleuren. Het kan niet anders of de creatieve hand van onze Schepper zit hierachter! Als klap op de vuurpijl kwamen we in het park nog een volledige nijlpaardenfamilie tegen die net uit het water kroop om in de zon te gaan liggen. We bleven op veilige afstand uiteraard, want nijlpaarden zijn gevaarlijker dan leeuwen. Het was een onvergetelijke verjaardag!
 
Op vrijdag hebben we afscheid genomen van Zimbabwe en zijn we in de bus naar Zuid-Afrika gestapt. Na een reis van 14 uur in de bus langs bossen, bergen, velden, dorpen met kleihutjes, rode aarde, termietenheuvels, baobabs en hier en daar een aap of koe op de weg kwamen we aan in Johannesburg, de plek waar onze reis ruim drie weken geleden begonnen is. Hier kunnen we even bijkomen in het gastvrije gezin van de directeur van Christ's Hope Zuid-Afrika voor we in het vliegtuig stappen.

zondag 21 augustus 2011

Leven in West-Bulawayo

Vandaag rijden we naar de westelijke buitenwijken van Bulawayo. Er staan duizenden kleine huisjes, gebouwd door de blanke regering van voor de onafhankelijkheid. Zo te zien waren ze niet genereus met het uitdelen van ruimte. De grootte van de huisjes begint bij 12m2. De stad was voor de blanken. De zwarten komen er alleen om te werken. In het centrum mochten de zwarten niet op de stoep lopen of een bank binnengaan! Moet je voorstellen, in Zimbabwe, een afrikaans land! De onafhankelijkheid, de afschaffing van het blanke overheidssysteem (met alleen blanken erin!) is nog maar sinds 1980 van kracht. Je begrijpt dat er nog wel veel scheve verhoudingen tussen zwart en blank zijn.

 

In ieder geval zien de huisjes er erg schattig uit. In bijna alle tuintjes staat eigen verbouwde groente en fruitbomen, citroen, mango, papaya, sinasappel en nog veel meer. Op straat zien we heel veel kinderen spelen, vrouwen zitten voor hun huisjes gezellig te praten, doen de was of verkopen iets uit hun groentetuin.

 

Maar helaas... als we met de locale vrijwilligers Tabith en ms. Zulu enkele huisjes binnengaan zien we een andere werkelijkheid. De sporen van aids zijn vooral achter de muren van de huisjes te zien. Bij het eerste huis wordt echter verheugd gereageerd. De client die we bezoeken kan weer lopen. Door goed medicatiegebruik is hij hersteld van veel van zijn klachten. Wel is hij zijn inkomen kwijt en kan hij het schoolgeld van zijn kinderen niet betalen.

Als we door de straten rijden vertelt ms. Zulu: "Hier woont een moeder alleen, haar man is overleden aan aids en haar zus ook. Zij heeft nu de zorg voor haar kinderen en die van haar zus. Daar wonen aidswezen en daar", ze wijst de spelende kinderen op straat aan: "Er is geen groepje waar geen aidswezen tussen zitten".

We bezoeken een kindje van anderhalf. Haar zeventienjarige moeder kwam er tijdens haar zwangerschap achter dat ze aids had, dit kwam omdat haar moeder op negenjarige leeftijd verkracht is door een hiv-positieve man. Beiden zijn overleden. De oudtante zorgt nu voor het meisje. Aids heeft hier verschrikkelijke sporen achter gelaten. We zijn bemoedigd door de twee lokale vrijwilligers die zich belangenloos inzetten voor Christ's Hope in Zimbabwe. We zien dat het werk van Christ's Hope er toe doet, maar ook dat er eigenlijk nog veel meer nodig is.

woensdag 17 augustus 2011

Hongerende miljonairs

We kunnen het niet laten om weer over de Zimbabwaanse economische crisis te beginnen. We horen steeds meer verhalen die te bizar zijn om niet te vermelden. In 2008 was de inflatie zo erg dat de prijzen maar liefst VIER keer per dag stegen! Iemand uit het bestuur van Christ's Hope vertelde ons hoe hij een auto-onderdeel nodig had en de garage belde om de prijs te vragen. Toen hij 45 minuten later in de garage kwam, was de prijs alweer veranderd. Geld bewaren had geen zin, want de volgende dag zou de waarde gehalveerd zijn. Dus als je wat wilde kopen ging je eerst pinnen en dan direct door naar de winkel om het uit te geven. De stapels biljetten die je nodig had om iets te kopen werd steeds groter. Iemand vertelde ons dat hij een keer ging pinnen en de grote hoeveelheid biljetten niet meer vast kon houden. Hij trok zijn jas uit en laadde zijn jas vol met stapels biljetten om zo alles te kunnen dragen. Zo liep hij met een jas vol geld over straat. Op een gegeven moment raakte de betaalautomaten buiten werking omdat ze de grote hoeveelheden biljetten niet meer aankonden.

 

Hoewel de prijzen enorm stegen, stegen de salarissen nauwelijks. Iemand vertelde ons dat zijn maandsalaris net genoeg was om voor vijf dagen de buskaartjes naar zijn werk te betalen. Veel mensen namen ontslag omdat de reiskosten naar hun werk hoger waren dan wat ze op een dag verdienden. Voedsel werd schaars. De winkels waren leeg en ook benzine was nergens meer te verkrijgen. Veel mensen gingen over de grens hun eten en benzine kopen. Als je geluk had kon je via via aan voedsel komen. Iedereen had honger, ook de rijken. Je kon in nog zo'n groot huis wonen met een zwembad in de tuin en een glimmende BMW, dan nog had je geen eten in huis en geen benzine voor je auto. 's Ochtends wist je niet hoe je die dag aan eten moest komen en vaak had je maar 1 maaltijd per dag. Vroeger kon je voor 1 zimbabwaanse dollar een brood en een pak melk kopen. Later kostte hetzelfde voedsel miljoenen dollars!

 

Deze bizarre situatie duurde zo'n 2,5 jaar. Als we de mensen vragen hoe ze het overleefd hebben dan zeggen ze vaak dat ze zelf ook niet weten hoe ze het gered hebben. De Zimbabwanen lachen om de economische crisis in Europa. Het stelt niets voor met wat zij meegemaakt hebben! De crisis kwam ten einde toen in februari 2009 de US dollar en Zuid-Afrikaanse rand ingevoerd werd als wettig betaalmiddel. Nog steeds zijn de voedselprijzen zeer hoog in verhouding tot het gemiddelde salaris, maar er is in ieder geval weer eten.

Watervallen, safari’s en krokodillenvlees

Hoewel Zimbabwe over het algemeen niet zo in trek is bij toeristen, bezit dit land wel enkele onbeschrijfelijk mooie scheppingswonderen! Afgelopen weekend hebben we dat met eigen ogen gezien. We kregen de gelegenheid om samen met een bestuurslid van Christ's Hope Zimbabwe en zijn vrouw mee te gaan naar de Victoria watervallen in het noorden van het land (ook wel amicaal "the Vic Falls" genoemd). De Victoriawatervallen zijn de grootste ter wereld. Op deze plek is de Zambesi rivier 1700 (!) meter breed (breder dan de Niagara watervallen) en stort zich met donderend geraas loodrecht in een meer dan 100 meter diep ravijn. Per minuut komt hier maar liefst 700.000 m3 water voorbij. Een adembenemend schouwspel waar we diep onder de indruk raakten van Gods scheppingskracht! Vanaf de berg tegenover de kloof waar de watervallen zich naar beneden storten werden we nat van de nevel en zagen we diverse regenbogen. Niet te beschrijven, zo mooi!

 

En dat was nog niet alles. De volgende dag bezochten we het Hwange Nationaal Park. Dit natuurreservaat strekt zich over meer dan 100 km uit en herbergt allerlei soorten dieren. We hebben hier een safari gedaan en zagen vanuit de auto in het wild de olifanten, giraffen, nijlpaarden, wildebeesten, impala's, stokstaartjes, zebra's, gnoe's, een leeuwin en een neushoorn en allerlei bijzondere vogels. Denk daar een uitgestrekte savanne en een mooie zonsondergang bij en het plaatje is compleet! Opnieuw raakten we diep onder de indruk van de mooie schepping! We verbleven in een lodge in het park en omdat we er maar geen genoeg van konden krijgen zijn we de volgende ochtend vroeg nog een keer door het park gereden en zagen we opnieuw allerlei soorten dieren. En dan te bedenken dat we maar een heel klein deel van het park hebben gezien.

 

Verder hebben we nog een krokodillenkwekerij bezocht, krokodillen geaaid en zelfs krokodillenvlees gegeten. En eerlijk gezegd smaakte dat niet eens zo slecht. Nu zijn we weer terug in Bulawayo en is de laatste week van onze vakantie ingegaan.

maandag 15 augustus 2011

Vic falls en Hwange national park

De afgelopen dagen zijn we naar de Victoria Watervallen geweest. Otnzagwekkend groot en mooi, een super belevenis om daar te zijn. We hebben talloze foto's gemaakt, maar omdat we onze stick zijn vergeten kunnen we nu niets laten zien. Ook zullen we niet veel schrijven, want het toetsenbord hier in het internetcafe typed alsof er een strooppot over leeggegoten is.

later meer...

donderdag 11 augustus 2011

 Foto 1: Oude zieke vrouw en kleindochter (lees vorige blog)
 Foto 2: Met Temba (directeur Christ's Hope) bezoeken we een oude blinde vrouw.

 Foto 3: "onze" straat
Foto 4: Huisjes van mensen die we bezoeken.

Foto 5: Een van de kinderen die door aids geen ouders meer heeft

Foto 6: vruchten uit "onze" tuin.

woensdag 10 augustus 2011

Confrontatie met de gevolgen van aids

En dan ineens sta je oog in oog met de gevolgen van aids: armoede, ziekte en kapot geslagen gezinnen. Als we op dinsdag bezoeken brengen in een prachtige landelijke omgeving, ontmoeten we eerst een oude vrouw. In de laatste nieuwsbrief van Christ's Hope Nederland hebben we ook over haar geschreven. Ze zit of hangt half tegen een steen om zo recht op te kunnen blijven. Ze woont in een huis wat kleiner is dan de gemiddelde bijkeuken in Nederland. Ze woont er samen met haar kleindochter(10 jaar) en haar zoon die verstandelijk beperkt is. De moeder van haar kleindochter is gestorven door aids. De zieke vrouw heeft zelf ook aids, als gevolg van een verkrachting. Als we in haar huisje kijken zien we chaos en ruiken we een sterke urinelucht. We besluiten dat ze snel naar de dokter moet en deze week zal Temba, directeur van Christ's Hope Zimbabwe hier ook voor zorgen.

We zien de gevolgen van aids, verschrikkelijk. Drie mensen uit de zelfde familie wonen samen: een grootmoeder die niet voor haar beperkte zoon en kleindochter kan zorgen, een beperkte zoon die ook geen zorg kan bieden en een meisje van tien jaar...

Zo komen we deze dag bij meer families met soortgelijke verhalen, waar generaties missen als gevolg van aids. Kinderen worden opgevangen door een grootmoeder of door een oppas die dan soms ook ziek is vanwege aids. We reizen met de community leider door het gebied. Hij is pastor en partner van Christ's Hope. Hij vertelt dat er in dit gebied zo'n 100 weeskinderen zijn met allemaal dergelijke verhalen. Christ's Hope heeft hier al het een en ander in gedaan, maar er is veel meer nodig. Kunnen we hier een Ministry CarePoint opzetten? Als we weer thuis zijn hebben we veel om over na te denken…